Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

Γράφω στίχους με μια ξύλινη πένα

Κάποιες νύχτες που η πόλη κοιμάται,
τριγυρνούν στο μυαλό μου φαντάσματα,
ιστορίες παλιές, που κανείς δε θυμάται,
και τραβιέμαι πιο βαθιά στα σκεπάσματα.

Είναι τότε που θυμάμαι τα λόγια,
που είχε πει μια ωραία για μένα,
και κλεισμένος στου μυαλού μου τα υπόγεια,
γράφω στίχους με μια ξύλινη πένα.

Εσύ φίλε μου έχεις κατάρα,
και μην ψάξεις να βρεις την αιτία,
είσαι γόνος από άτυχη φάρα,
και μαζί σου δε μείνει καμία.

Το΄ χα πάρει θυμάμαι γι΄ αστείο,
όταν άκουσα τούτες τις λέξεις,
προσπαθούσα να ζεστάνω το κρύο,
μα στη μοίρα δε μπορείς να διαλέξεις.

Με θεούς πια δεν έχω παρτίδες,
τους παιδεύω κι αυτοί με εκδικούνται,
δεν πιστεύω σε χαμένες πατρίδες,
πολεμάω κι αυτές με αρνούνται.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου