Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Ο Γιάννης των παιδιών


          Όλοι τον ήξεραν στο χωριό με διάφορα ονόματα. Κάποιοι τον έλεγαν τρελό, ακόμα και παλιάτσο, αλλά στις μνήμες των περισσοτέρων ήταν χαραγμένος ως ο Γιάννης των παιδιών.  Φορούσε πάντα παλιά κουρελιασμένα ρούχα, που του χάριζαν κατά καιρούς οι γυναίκες του χωριού και έπαιζε όλη μέρα μπάλα με τα παιδιά στις αλάνες. Πάμφτωχος και με χρόνια ψυχολογικά προβλήματα ζούσε με δωρεές των συχωριανών του, μα κάθε φορά που έπεφταν πέντε δραχμές στα χέρια του έτρεχε να αγοράσει καραμέλες για τους μικρούς του φίλους.
          Λένε πως τα άτομα με ειδικές ικανότητες έχουν την ιδιότητα να ζουν έντονα την κάθε στιγμή, κάτι που δύσκολα μπορούμε να αντιληφθούμε εμείς οι θεωρητικά υγιείς. Τα άτομα αυτά έχουν την τάση να αντιλαμβάνονται, να νιώθουν και κατ’ επέκταση να ζουν στα άκρα.
          Κάπως έτσι βίωσε και ο Γιάννης το γεγονός πως ορφάνεψε πολύ μικρός και αποφάσισε να μη μεγαλώσει ποτέ.
          Για χρόνια στο χωριό όποιον και να ρωτούσες τη γνώμη του για τον Γιάννη η απάντηση που έπαιρνες ήταν η ίδια. Τον αγαπούσαν όλοι σαν δικό τους άνθρωπο, αλλά αυτοί που τον λάτρευαν κυριολεκτικά ήταν τα παιδιά. Είχαν μεγαλώσει γενιές και γενιές παίζοντας και διασκεδάζοντας με τον Γιάννη, ήταν για όλους μια από τις πιο γλυκές, παιδικές τους αναμνήσεις.
          Δεν έλειπαν όμως και αυτοί οι λίγοι, που πάντα υπάρχουν ανάμεσα μας, για να ξεχωρίζουμε βλέποντας τους, το καλό με το κακό. Ένας τέτοιος ήταν κι αυτός που είχε τη λαμπρή ιδέα ένα βράδυ, στο καφενείο του χωριού, να κερνάει κρασί τον Γιάννη και να σπάει πλάκα με τις ασυναρτησίες του. Το βράδυ εκείνο όμως ήταν διαφορετικό, ο Γιάννης είχε πιει πάρα πολύ και είχε χάσει κάθε έλεγχο. Κάποιος από τους θαμώνες του καφενείου σκέφτηκε να προχωρήσει την πλάκα ακόμα πιο πέρα. Έτσι, γνωρίζοντας την αδυναμία του Γιάννη στα παιδιά, άρπαξε έναν πιτσιρικά, του έδεσε τα πόδια και τον κρέμασε ανάποδα από το δοκάρι της οροφής. Η θέα αυτή σόκαρε τον Γιάννη και άρχισε να νιώθει πρωτόγνωρα συναισθήματα, ο θυμός του έπνιξε το παιδί που έκρυβε μέσα του και αυτό που ακολούθησε έμελλε να τον σημαδέψει για όλη του τη ζωή. Άρπαξε ένα μπουκάλι που βρήκε μπροστά του, το έσπασε και το έσπρωξε με δύναμη στην κοιλιά του χωρικού.
          Αυτή ήταν μια ακόμα στιγμή στη ζωή του Γιάννη που την έζησε στα άκρα. Μέχρι τότε είχε γνωρίσει πως είναι να αγαπάς αλλά και να πονάς στην υπερβολή, εκείνο το βράδυ όμως, η υπερβολή είχε κυριεύσει το μίσος του.
          Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά το τραγικό γεγονός, ήρθε η ώρα της επιστροφής του Γιάννη στο χωριό. Γέρος πια με άσπρα μαλλιά και αργό περπάτημα, πέρασε την πύλη των φυλακών και τράβηξε για το δρόμο προς το όνειρο. Είκοσι χρόνια περίμενε τη στιγμή που θα βρει ξανά τους μικρούς του φίλους για να παίξει μαζί τους.
          Αργά το απόγευμα και καθώς η πλατεία του χωριού ήταν γεμάτη από κόσμο, ένα ταξί σταμάτησε και όλοι περίμεναν με περιέργεια να δουν ποιος θα ξεπροβάλει από αυτό. Όταν ο Γιάννης κατέβηκε επικράτησε για λίγα δευτερόλεπτα ένα μουρμουρητό και μετά σιωπή! Έβγαλε από την τσέπη του μια καραμέλα, έσκυψε στον πρώτο πιτσιρικά, που χάζευε το γυαλισμένο ταξί και του την πρόσφερε. Ο μικρός έκανε να την αρπάξει αλλά μια φωνή από το πλήθος, μάλλον της μητέρας του, τον κάλεσε να απομακρυνθεί γρήγορα.
          Τα χρόνια είχαν περάσει, τα παιδιά που έπαιζε ο Γιάννης είχαν πια μεγαλώσει και δεν τον θυμούνταν καν, ενώ οι παλαιότεροι τον κοίταζαν στα μάτια μα δεν έβλεπαν πια τον Γιάννη των παιδιών, αλλά τον Γιάννη τον Φονιά!
          Μέσα στην αμηχανία του πλήθους, ξαφνικά άρχισε κάτι να κινείται, ένας άγνωστος άνδρας, περπατούσε σοβαρός και με αποφασιστικότητα προς το μέρος του. Ο Γιάννης τρόμαξε και έκανε ένα βήμα πίσω. Άλλωστε με τους μεγάλους ποτέ δεν είχε την ίδια καλή σχέση που είχε με τα παιδιά. Ο άνδρας όμως δεν πτοήθηκε, πλησίασε κι άλλο τον Γιάννη και σταμάτησε μπροστά του. Στάθηκε για λίγο, τον κοίταξε στα μάτια και με μια απότομη κίνηση άρπαξε την καραμέλα από τα χέρια του και τον αγκάλιασε.
          «Σε ευχαριστώ, δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που έκανες για μένα εκείνο το βράδυ στο καφενείο!»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου