Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

Χάρτινες λέξεις

Τη μαύρη τη θάλασσα, που κρατάς κλειδωμένη
ερωτεύθηκα και έχω ένα πόνο,
μες τα δυο σου τα μάτια, πλημμυρίζει και τρέμει
με πληγώνει μα ποτέ δε ματώνω.
Σ’ ονειρεύτηκα απόψε κι ήσουν όμορφη τόσο
μα δεν το ‘πα ποτέ σε κανέναν,
το ‘χω ζήσει ξανά κι ήθελα να στο δώσω
μα φοβήθηκα σα να ‘ταν ψέμα.

Ίσως φταίει το ποτό, ίσως πάλι και όχι
που σε βλέπω κάθε βράδυ στ’ αστέρια,
πάλι απόψε θα βγω, θα κρατώ μια απόχη
σα μωρό θα σ’ απλώνω τα χέρια.
Μια κόλλα χαρτί, και δυο λόγια για σένα
μου κρατούν τη μορφή σου καθάρια,
γράφω χάρτινες λέξεις και τις στέλνω σε μένα
μοναχός μου κοιτώ τα φεγγάρια.
Έχω γράψει πολλά και θα πω άλλα τόσα
μα κανένα δε θα φτάσει στα αυτιά σου,
έσκισες το χαρτί, μου ‘δεσες και τη γλώσσα
θα πεθάνω αν χαθεί κι η ματιά σου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου