Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015

Ο βράχος

Απ’ τη στιγμή που έφυγες και μ΄ άφησες μονάχο.
Έκανα φίλο καρδιακό, ένα μεγάλο βράχο!

Στο βράχο λέω τον πόνο μου, γι’ αυτά που μου ‘χεις κάνει.
Κι όταν στη σκέψη μου γυρνούν, παράπονο με πιάνει.

Του είπα για τα λάθη σου, αυτά που μού ‘χουν λείψει.
Και για την απουσία σου, που με γεμίζει θλίψη.

«Βράχε θα φύγω με ακούς; Δε ζω χωρίς εκείνη.
Και σου χαρίζω τη ζωή, που μου ‘χει απομείνει»

Τότε ο βράχος ράγισε, δεν άντεξε τον πόνο.
Και ξάφνου αποκρίθηκε, θαρρείς για μένα μόνο!

«Κάποτε ήμουν άνθρωπος και έμεινα μονάχος,
μα τη ζωή μου χάρισα κι είμαι για πάντα βράχος»

«Άγγελε κράτα τη ζωή, δε θα σου τύχει άλλη.
Ζήσε την κάθε της στιγμή κι εδώ μην έρθεις πάλι»

«Ήμουν για χρόνια ήσυχος, με φίλο τον αέρα.
Μ’ απόψε εσύ μου θύμισες, πως η ζωή είναι ωραία!»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου