Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

Θεσσαλονίκη

Θυμάμαι ως να ‘ταν χθες τη γεύση από τα χείλη σου.
Είχε απ’ ώρα νυχτώσει στη Θεσσαλονίκη και κρύωνες.
Και τα χείλη μαθές έχουν μνημονικό, δε ξεχνούν.
Το ‘να σου χέρι ήταν ζεστό, το άλλο παγωμένο, καθρέφτιζαν θαρρείς τις καρδιές μας.
Ένα σαξόφωνο λυσσομανούσε πίσω μας, η θάλασσα εμπρός μας.
Θυμάμαι ως να ‘ταν χθες τη γεύση από τα χείλη σου.
Τα μάτια σου ήταν κόκκινα από την αϋπνία.
Με κοιτούσες και μάτωνα.
Το κορμί μου πονούσε.
Το κορμί… Ποιος λογαριάζει το κορμί;
Θυμάμαι ως να ‘ταν χθες τη γεύση από τα χείλη σου.
Λένε πως τα καλύτερα ταξίδια είναι αυτά που πιάνεσαι απ το τρένο ενώ φεύγει.
Και κατεβαίνεις πριν αυτό σταματήσει.
Υπήρξα όμως δειλός, και το τρένο φρέναρε απότομα.
Δε τόλμησα να κατέβω.
Θυμάμαι ως να ‘ταν χθες τη γεύση από τα χείλη σου.
Χθες μου ‘δωσες το τελευταίο φιλί.

2 σχόλια:

  1. Ειναι εκέίνη η στιγμή που αν δεν κατέβεις....θα σε κυνηγά...κι οταν τα μεσάνυχτα ξυπνάς και το πρώτο που θυμάσαι ...ειναι τα χείλη της...τοτε αλίμονο ...σ οσους σταθμούς και να πας ...σ οσα τρένα κι αν ανέβεις...Την Αλεξάνδρεια την εχεις χάσει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και δεν θέλεις να την χάσεις ��

    ΑπάντησηΔιαγραφή