Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Μια μούσα σεμνή

Σε ποιας μάνας το στήθος, πήρες γεύση ζωής,
ποια τσιγγάνα σε δίδαξε, τη ματιά της σιωπής;
Σε ποιο μαγικό νησί, να ‘ρθω για ν’ ανταμώσω,
τη γοργόνα που γνώρισες και σε ζήλεψε τόσο;
Ποιους θεούς έχεις πιάσει, στου ερωτά σου τα δίχτυα,
και σε προίκισαν τόσο, όσο τ’ άστρα τη νύχτα;
Σε ποιο ξύπνημα ανέμων, βρέθηκες κάποιο βράδυ
κι έκλεψες τον αέρα, σαν πανί σε καράβι;
Σε ποιας μάγισσας ξόρκι, τ’ όνομά σου έχεις γράψει
και κυριεύεις τη σκέψη μου μέχρι που να χαράξει;
Όσους στίχους κι αν έγραψα, ήταν όλοι για σένα,
μα ποτέ μου δεν τόλμησα, να το πω και σε κανένα.
Μια μούσα σεμνή, που φοβάται τα φώτα,
της καρδιάς μου ξανάνοιξε, τη μαρμάρινη πόρτα.
Βάλσαμο στην παλιά, έχεις βάλει πληγή μου
κι ας το ξέρω ποτέ, δε θα γίνεις δική μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου