Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

Φοβάμαι


Γρήγορα πέρασε και τούτο,
θαρρώ απ’ όλα, αυτό ήταν το πιο σύντομο!
Δίχως τυμπανοκρουσίες και λόγια βαριά, ψεύτικα τα περισσότερα.

Τι χαρακτήρας τραχύς, μονόχνωτος, γεννιέται μέσα μου!
Κανένα σκόντο στη φθήνια, καμιά δεύτερη ευκαιρία!
Όλα τους, λόγια κι εικόνες παλιά, ξανά ειπωμένα. 
Εκείνο που με τρομάζει μονάχα κι είναι το μόνο νέο,
είναι που δεν θυμήθηκα, κακία να κρατήσω,
να τα βάλω με το ρηχό σου ανάστημα,
την ανάγκη σου να πληγώσεις για να μη πληγωθείς.
Ούτε στιγμή δε στάθηκες να σε μισήσω.

Τι τέρας είναι εκείνο που μεγαλώνει μέσα μου;
Απ’ όλα περισσότερο, φοβάμαι πως σου μοιάζω!

2 σχόλια: