Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2018

Η φιάλη μου - Μαρία Ιατριδη

Το λευκό εντυπωσιακό κτίριο
αντικατοπτριζόταν τόσο καθαρά μέσα στο νερό
που δεν ήσουν σίγουρος ποιο από τα δυο ήταν το αληθινό.
Κι ήθελες να βουτήξεις για ν’ ανακαλύψεις
αν υπάρχει άλλος κόσμος εκεί
μήπως βρίσκεται εκεί αυτός που ψάχνεις
αν είναι εκεί τελικά ο παράδεισος.
Και ποιος μας λέει ότι είναι πάνω ο παράδεισος
και κάτω η κόλαση;
Μπορεί να κοιτάμε λάθος τόσον καιρό.

Αποφάσισες να βουτήξεις
μα μόλις το σώμα σου έγινε ένα με το νερό
Το λευκό εντυπωσιακό κτίριο διαλύθηκε.
Αλλά ήταν αργά για να βγεις και πάλι στη στεριά.
Ποτέ δεν τα παρατούσες.
Ακόμα κι αν το όνειρο
έμοιαζε αλλοιωμένο
εσύ προσπαθούσες.
Δεν ξεχνούσες τον τελικό στόχο.
Ο τελικός στόχος ήταν να σε βρω.
Ακόμα κι αν χρειαζόταν να περάσω
στα κατώτατα στρώματα νερού,
εκεί που δεν υπήρχε ούτε οξυγόνο.

Φιάλη δεν είχα.
Το να την κάνω;
Εγώ αναπνέω όσο υπάρχεις εσύ.
Και σε ένιωθα πολύ κοντά μου καθώς κατέβαινα
κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο.

Αλλά έφτασε χειμώνας κι εσύ δεν φάνηκες.
Και το ποτάμι πάγωσε
με τους ανθρώπους να παίζουν σκάκι πάνω του.
Δεν μπορούσα πλέον να βγω στην επιφάνεια.
Είχα αποκλειστεί.
Και η φιάλη μου, εσύ, η φιάλη μου
με το οξυγόνο, δεν υπήρχε πια.

Λένε ότι πριν πεθάνεις, περνάει από μπροστά σου
όλη η ζωή σε εικόνες.
Αλλά μόνο μία είχε παγώσει και δεν άφηνε τις άλλες
να έρθουν να με αποχαιρετίσουν.
Μια μόνο εικόνα.
Μια μόνο ζωγραφιά.
Εσύ, εσύ, εσύ…


*Απόσπασμα από την ποιητική συλλογή της Μαρίας Ιατρίδη "Χαράζοντας τα σύννεφα" από τις εκδόσεις Πνοή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου